Op zoek naar God

Ik weet het niet meer, ik ben het kwijt. Al wekenlang geven allerlei mensen in de digitale wereld in reactie op Heeks interview hun mening over alles wat er niet goed gaat in de kerk en wat kerk-zijn dan wel zou moeten zijn . Volgens Andy Hunter is de kerk niet de plek waar je God kunt vinden en in sommige kerken gebeuren allerlei wereldvreemde dingen die mensen zeker niet bij God brengen. Christelijke studenten in Ede zeggen juist dat God niet te vinden is in het café, maar dat je bij de kerk moet zijn, terwijl daar ook weer allerlei ‘nare’ christenen te vinden zijn die Godzoekers overspoelen met prachtige waarheden, theorieën en Bijbelteksten, waardoor de wanhoop en onduidelijkheid alleen maar toeneemt. En de bijbel… wat een moeilijk boek is dat! Waar is God te vinden?

De overtuiging dat de huidige kerken niet de plek zijn om God te vinden wordt op allerlei manieren duidelijk gemaakt. De gereformeerde kerken zijn passé, de kerk is dood (leve de koning) en als je God zoekt, verwacht hem niet te vinden in de kerk of in het café. En ook doordeweeks, op je werk of tijdens je studie God ontmoeten valt voor veel mensen niet mee (ik schreef daar eerder kort iets over).

Ik ben inmiddels gestopt om alle bijdragen te lezen van wijze mannen (waarom schrijven vrouwen daar eigenlijk niet over?) over ‘weer kerk zijn in de 21e eeuw’. Het vermoeit me, het wakkert het vuur niet aan, maakt me alleen maar droeviger over de kerk. Moeten we het dan verwachten van nieuwe initiatieven, nieuwe vormen van kerk-zijn? Is het de liquid-church, simple church of emerging church? Of kan de kerk wanneer hij herberg wordt of echt gemeenschap of vitaal en aantrekkelijk, gaat leven uit de bron, er is voor de buurt of doelgericht wordt weer worden gereanimeerd? Moeten we meer gaan bidden, actief en afhankelijk zijn of meer missionair gemeente zijn?

Zin

Als kerkelijk werker word ik geacht bezig te zijn met en verstand te hebben van gemeenteopbouw. Tegelijk moet ik het als jonge professional hebben van mensen die mij zijn voorgegaan en al heel wat meer jaartjes meelopen in kerkelijk Nederland. Op allerlei manieren laat ik mezelf inspireren door hen, dichtbij en ver weg, uit lang vervlogen tijden en in het hier en nu. Boeken worden volgeschreven (mooi overzichtelijk in dit boek: De gereedschapskist van de gemeenteopbouwer), terwijl Twitter en blogs overspoeld worden met tags over geloven, kerk-zijn en nieuwe kerkvormen. En ik doe er lekker aan mee, schrijf zo af en toe ook eens wat ik vind, stimuleer als kerkelijk werker het proces van gemeenteopbouw. Ik blijf bidden, lees boeken, kranten en weblogs, spreek mensen en collega’s, houd me bezig met huiskringen in de gemeente en zorg voor toerusting van allerlei vrijwilligers, allemaal tot opbouw van de gemeente.
Heeft het wel zin in een kerk die doodgaat of al dood is? Doe ik het wel op de juiste manier, met het goede gereedschap? En hoe meet ik dat eigenlijk? Groei in aantallen, vrucht, geloof, liefde, afname van eenzaamheid, euro’s?De meeste mensen die schrijven op een weblog over gemeenteopbouw of kerk-zijn, schrijven omdat ze hun verlangen willen delen en de juiste richting daarin willen wijzen. En misschien verwacht je dat ook in deze bijdrage.

Ik begon met “ik weet het niet meer”. Ook aan het einde van deze bijdrage blijf ik daarbij. Want ik weet het echt niet meer. Of ik nu eat, pray en love moet stimuleren, wijzen naar God of gaan emergen.

Anno Domini 2011

Goed voornemen: samen op zoek naar God. Luisteren naar hem. Laat hem de kerk maar bouwen, ik weet het niet meer.

Share
  1. Pingback: Tweets die vermelden Spiritualiteit & werk · Op zoek naar God -- Topsy.com

  2. Henk ter Haar

    Juist.

  3. GWN

    Heej Lennard,

    Ik had gister ongeveer hetzelfde gevoel. De één roept dit, de ander dat. Iedereen weet op een of andere manier wat het beste is. Ik ben gister maar even wat in Handelingen gaan lezen. Niet om daar de juiste manier van kerk-zijn te vinden. Maar simpelweg om God aan het werk te zien. Niet meer, en ook niet minder.

    Groeten Gerwin

  4. Author Lennard

    Hé Gerwin,

    Goed idee van je. Ik las kort geleden Handelingen 4:1-13. Na het lezen van de eerste 12 verzen, is vers 13 echt prachtig! De leden van het Sanhedrin constateren iets, namelijk dat de discipelen geen theologisch geschoolde mensen zijn of hoogleraren, maar dat ze “in Jezus’ gezelschap hadden verkeerd”. Dat geeft hen kracht, dat maakt hen vrijmoedig! Zij leerden van hun Meester en op die manier waren ze christen en bouwden ze de kerk. Fundamenteel dus: in Jezus’ gezelschap verkeren.
    Daarmee wil ik overigens niets afdoen aan onze theologische opleiding 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *