Meekijken gewenst

Met de prachtige herinneringen van het belijdenisweekend nog vers in het geheugen, ben ik al weer verder gegaan met het volgende project rondom jongeren, namelijk het jeugdpastoraat. Pastoraat, kort gezegd, mensen bij Jezus brengen. Jongeren bij Jezus brengen, dat geeft weer waar het jeugdpastoraat om zou moeten gaan draaien.
Ik laat me hierbij inspireren door een woord in de Bijbel wat ik altijd heel mooi heb gevonden: “ontferming”. Helaas is dit woord in heel veel teksten in de Nieuwe Bijbelvertaling niet meer te vinden, maar vertaald als “medelijden”. Gevoelsmatig vind ik het minder krachtig uitgedrukt.

Waar het vooral mooi tot uitdrukking komt is bij Jezus, hoewel er nog vele teksten in de Bijbel te vinden zijn die dit woord gebruiken. Maar bij Jezus klinkt het extra krachtig, ook door hoe Jezus kijkt naar mensen:

Toen Hij de scharen (de mensenmenigte, NBV) zag, werd Hij met ontferming over hen bewogen” (Matteüs 9:36)

Ik had het pas met mijn vriendin over ‘naar mensen kijken’. Ik heb soms het gevoel dat we in onze maatschappij zo langs elkaar heen kijken. Zonder te willen gaan klagen over ‘de mensen’, wil ik naar mezelf kijken. Hoe doe ik dat eigenlijk? Kijk ik naar mensen? En waarom kijk ik dan naar mensen?
Ik weet in ieder geval hoe ik naar mensen wil kijken: zoals Jezus. Jezus zag de mensen en hij had meteen door wat er in hen leefde. Misschien herken je het wel, iemand die over straat loopt, waarin je ziet dat er iets mis is of dwars zit. ‘Ogen zijn de spiegel van de ziel’  is een mooie uitspraak die daar bij past.

Dit is ook hoe we als mensen naar elkaar mogen kijken, zoals Jezus, met ontferming bewogen. Niet omdat iemand problemen heeft, maar omdat de ander ook een geliefd kind van dezelfde Vader is. Kijk je mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *