Het noodlot van een klokkenluider

Terwijl de wereld gespannen uitkijkt naar de nieuwe documenten die WikiLeaks aan het publiceren is, houd ik me bezig met een andere klokkenluider, voor sommigen haast net zo controversieel als zijn collega-klokkenluider uit Australië. De reikwijdte van Heek in het Nederlands Dagblad is iets minder groot, maar dat mag de pret niet drukken. En de commotie drukt het ook niet.

Op mijn Twitterpagina heb ik min of meer beloofd enige aandacht te geven aan het interview met David Heek in het Nederlands Dagblad. Daarin wil ik ingaan op dat wat ik herken, of het nu wel of niet redactioneel gemanipuleerd is. Het risico van dat wat Heek en andere klokkenluiders doen is dat het twee kanten op reacties oproept, namelijk van verkettering en van omarming. Nu denk ik niet dat wat ik vind van de uitspraken van Heek gezien wordt als klokkenluiden, maar toch is het vanuit mijn positie, waarin ik als kerkelijk werker verbonden ben aan een gemeente van de Gereformeerde Kerk vrijgemaakt in sommige tijden een spagaat om te voorkomen dat ik mensen verlies en aan de andere kant mijn levensvisie geen geweld aan te doen. Gelukkig heeft mijn blog een bezoekersaantal van gemiddeld 1 persoon per dag, dus zo spannend zal het niet worden.

Op de één of andere manier kom ik in de kerk, maar ook daarbuiten, steeds weer in aanraking met mensen die een gemis delen. Tijdens mijn korte loopbaan als kerkelijk werker heb ik al heel wat mensen gesproken die allemaal een zelfde verlangen delen wat de vernieuwing van de kerk betreft. Des te interessanter is het gemis wat in het interview van Heek de rode draad vormt, namelijk het gemis waarin mensen met hem delen.

Dat gemis wordt al vrij snel beschreven in dat waar jongeren volgens Heek op zitten te wachten, namelijk willen weten wat Jezus met hun leven te maken heeft. De relevantie van het evangelie voor het leven van alledag, de uitwerking van Gods boodschap, dat is waar veel jongeren naar zoeken. Wanneer we de kerk uitlopen kan het zomaar weer gaan over het werk, over de (klein)kinderen of de nieuwe leaseauto. Waar, buiten de kerkdiensten, besteden we aandacht aan het leven in Gods koninkrijk? Ook in gesprek met de jongeren die afgelopen jaar belijdenis hebben gedaan, ontdekte ik weer hoe ontzettend gefragmenteerd hun leven is geworden. Christen zijn vindt vooral plaats in de kerkdienst en bij de kerkelijke activiteiten en daarbuiten vinden ze het knap lastig om uiting en vorm te geven aan hun geloof. Daar ben ik dan kritisch op, naar hen, maar ook vooral naar het voorbeeld wat we als generaties die hen vooraf gingen hen geven. Hoe is het toch mogelijk dat we een speciale zondag nodig hebben die over christen-zijn op je werk gaat? Wat mij betreft laat dit treffend zien dat we het allemaal moeilijk vinden, om ons geloof van de zondag concreet gestalte te geven in het dagelijks leven.

Dat volgens Heek onze redding is dat we kinderen  verwekken, is wat mij betreft eerder iets wat ons het zicht op de werkelijkheid beneemt. Jongeren verlaten ondertussen namelijk massaal de kerk en aan die ontwikkeling hebben we in de afgelopen jaren weinig kunnen veranderen. Daar gaan we ons vervolgens pas over een jaar of 20 echt zorgen om maken, wanneer ze al uit het zicht zijn. Te laat dus…

Vanavond was ik te gast bij groep van Youth Alpha, waar de kerk centraal stond. Ik heb boek voor leiders van Youth Alpha staat de relatie tussen kerk en jongeren beschreven: Jongeren zitten niet te wachten op instituten met structuren en formele toeters en bellen. Ze zijn op zoek naar relaties die er toe doen, die betekenis hebben in hun leven, naar christenen van wie het enthousiasme voor het geloof afspat! De kerk is voor hen van betekenis wanneer het hen relaties oplevert waarin ze over zichzelf in relatie tot God kunnen spreken. Ik ben het met David eens dat we die christenen wel wat missen op het gereformeerde kerkterrein. Christenen die zich in alles richten op God, die passie hebben voor Jezus en daardoor ook voor de mensen om hen heen, die willen groeien en Christus steeds meer gestalte willen geven in hun leven, die het in hun leven laten draaien om de glorie van God.

Zo’n christen wil ik graag zijn. En ik kom steeds vaker in aanraking met christenen, in en buiten de gemeente hier, die dat ook willen. Met elkaar willen we anderen aansteken en des te meer van deze christenen dat ik tegenkom, des te meer vertrouwen krijg ik in God, dat ondanks sommige sombere ontwikkelingen en constatering, hij zijn kerk blijft bouwen. Ik ben wel toe aan een opwekking in Gereformeerd Nederland. Ik ben er met David wel aan toe om met elkaar steeds meer Christus centraal te stellen in onze levens en daardoor ook in onze kerken. Hij is de essentie van ons kerk-zijn, hij is het hoofd, hij is de hoeksteen, alleen hij geeft groei.

Hij, Jezus Christus, zal ongetwijfeld met ons meevoelen. Een prachtige passage in Johannes 2 roept bij mij beelden op van de Profeet die vergelijkbaar zijn met de profeten in onze tijd, binnen onze Gereformeerde Kerken:

‘De hartstocht voor uw huis zal mij verteren.’

Die hartstocht voor Gods huis dreef Jezus ertoe om flink huis te houden op het tempelplein en schoon schip te maken. Alles wat niets met de aanbidding van God te maken had, roste hij het plein af. Ongewoon stevig ging Jezus tekeer. Maar ondanks die hoognodige schoonmaak, bleef Jezus in volledige afhankelijkheid en vertrouwen op God bouwen aan zijn koninkrijk. Hij was daar niet somber over, hij gooide het bijltje er niet bij neer, maar hij stond aan het begin van dat wat wij nu kennen als kerk. In navolging van Jezus Christus, de Profeet en de velen volgelingen en profeten na hem: laat Christus degene zijn die de kerk bouwt, in welke vorm dan ook. Laat hij centraal staan in heel ons (kerkelijk) leven. Laat hem de opwekking (ook) in Gereformeerd Nederland beginnen en laten we ons met elkaar alleen op hem richten!

Daar (in Christus) geeft de HEER zijn zegen: leven voor altijd.

Lees ook de reacties van Remmelt Meijer op klokkenluider Heek: Eten, bidden & beminnen om 5 voor 12

Share
  1. Pingback: Tweets die vermelden Spiritualiteit & werk · Het noodlot van een klokkenluider -- Topsy.com

  2. Ik word getriggerd door ‘Hoe is het toch mogelijk dat we een speciale zondag nodig hebben die over christen-zijn op je werk gaat? Wat mij betreft laat dit treffend zien dat we het allemaal moeilijk vinden, om ons geloof van de zondag concreet gestalte te geven in het dagelijks leven.’
    Helaas is dat m.i. de spijker op zijn kop. Ik heb daarover een artikel geschreven ‘Helpt de kerk bij je werk?’, te downloaden van de site http://www.bedrijfsgebed.nl. Het geeft aan dat we eigenlijk in twee werelden leven, die van de kerk en die van het werk. Maar hoe dat eigenlijk haaks staat op de bijbelse visie. God wil immers dat we integer zijn, d.w.z. geheel en ongedeeld, dat we op maandag net zo met Hem leven als op zondag.

  3. Mieneke Vaas

    David Heek legt zijn vinger op de zere plek. Christenen houden zich vast aan bepaalde gewoontes (zoals kerkgang) en houden daarmee een strikte scheiding tussen geloof en de rest van hun leven aan. Als klokkenluider heeft hij een ondankbare taak. Hij stelt waarheden aan de orde die het merendeel van de mensen liever onder het vloerkleed willen vegen. Jezus nam in zijn tijd die ondankbare taak op zich en dat leverde hem ook trouwe aanhangers en felle tegenstanders op.
    Maar David en alle andere klokkenluiders kunnen nog iets leren van Jezus. Jezus bleef zich kritisch opstellen ten opzichte van de gevestigde orde maar bleef niet boos, verongelijkt en op zoek naar erkenning. Hij voelde zich geliefd en gekend. En daarom richtte hij zich op de slachtoffers van de gevestigde orde. Hij zocht contact met de mensen die buitengesloten waren om welke reden dan ook. Daar kon hij liefhebben en werd hij geliefd.
    Natuurlijk is het jammer en bijna niet te verteren dat je mede gelovigen niet kunt overtuigen van het feit dat Christus volgen meer is dan een aantal rituelen volgen maar blijf respectvol. Als jij behoefte hebt om andere wegen te zoeken om je geloof meer concreet te maken, voel je dan vrij (gekend en geliefd) om je eigen weg te gaan. Er komen steeds meer mede mensen die zich slachtoffer voelen van de gevestigde orde. Ze hebben je hard nodig!

  4. @Maarten: Interessant! Ik had je website al eens toegevoegd aan m’n favorieten, want het interesseert me dat die fragmentatie in het leven van veel jongeren (maar ook ouderen) steeds meer lijkt op te treden.

    @Mieneke: Inderdaad is Jezus een geweldig voorbeeld van een klokkenluider. De bewogenheid die Hem daarbij kenmerkt (bijvoorbeeld te zien in Matteüs 9:36) vind ik erg mooi. Door steeds aangesloten te blijven op de Vader, kon hij alle (misschien wat plat uitgedrukt) stront ook aan. Bedankt ook voor je bemoedigende woorden en handreikingen!

  5. Pingback: Gordon Ramsay als Jezus « Live, Love & Believe

  6. Pingback: Eten, bidden, beminnen | etenbiddenbeminnen

  7. Pingback: Spiritualiteit & werk · Op zoek naar God

  8. wat ik zocht, bedankt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *