Als je me echt zou kennen…

Als je me echt zou kennen, zou je weten dat… Met behulp van deze zin gaan scholieren in het KRO-programma Over de streep met elkaar in gesprek en de diepte in. Wat vaak volgt is pijn, gebrokenheid, verdriet, teleurstelling, verlies, angst en diepe eenzaamheid. De schok is niet zelden groot bij medescholieren, die nooit hebben geweten wat een ander aan deuken en butsen heeft opgelopen in zijn of haar leven.
De volgende schok is wanneer de scholieren zich bloot geven door te reageren op verschillende situaties in het leven. Met enkele stappen laten ze aan de anderen zien dat er in hun leven sprake is van gebroken relaties, ernstige verslaving, overleden dierbaren, stelselmatig gepest en getreiter en heftige gevoelens van angst en eenzaamheid. Ze zetten een stap over de streep, draaien zich om en zien daar hun medescholieren; sommigen daarvan zijn zelfs de veroorzakers van pijn en verdriet… De confrontatie, in volledige stilte, is hartverscheurend en ook zo vaak schokkend.
De openheid en kwetsbaarheid maakt dat velen troost vinden bij elkaar, dat berouw en vergeving over en weer klinken en verbondenheid met iedere stap die gezet wordt toeneemt. Prachtig!

Ik herken de situatie van mensen die gebukt en met zware lasten door het leven gaan, maar het verbergen achter een masker of er niet mee naar buiten durven te komen. Hoeveel weet ik van mijn broers en zussen in Jezus, de mensen met wie ik zondag aan zondag God aanbid? Hoeveel openheid is er daar? Wat blijft er verborgen achter prachtig glas in lood of de dichte voordeur? Wat zou ik weten, als ik je echt zou kennen?
Verlangen wordt wakker geschud, door gesprekken, door kwetsbaarheid, door gebrokenheid. Ik wil graag met je meehuilen. En ik wil graag met je mee lachen. Ik wil graag onze levens en onze lasten delen, een beetje met je meedragen.

Is dat niet waar we voor gemaakt zijn? Is dat niet wat kerk-zijn zegt: Ik wil je graag echt kennen, mijn broer, mijn zus.

  1. M

    Mee eens. Mooi ook.

    Ik probeer altijd te beseffen, vooral in mijn werk met jongeren, dat iedereen een grote tas met verleden mee draagt. Maar het is wel makkelijk te vergeten als er mooi weer wordt gespeeld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *